[...]
3
Το αυτοκίνητο μπήκε στον χωματόδρομο, σηκώνοντας ένα σύννεφο
σκόνης. Οδήγησε για περίπου πεντακόσια μέτρα και σταμάτησε μπροστά σε ένα ξωκκλήσι
στη μέση ενός ξέφωτου, ένα μέρος που έμοιαζε να είναι ξεχασμένο από τον κόσμο. Μόνο
μια λάμπα δρόμου έριχνε το φως της σε ένα μέρος του κτίσματος, αφήνοντας το υπόλοιπο
βυθισμένο στο σκοτάδι. Έσφιξε το τιμόνι νευρικά, με τις αρθρώσεις των δαχτύλων του
κάτασπρες - η αναπνοή του έβγαινε ακανόνιστη, σχηματίζοντας συννεφάκια ατμού στον
αέρα. Στο διπλανό κάθισμα, η κούκλα κοιτούσε στο υπερπέραν και χαμογελούσε μυστήρια.
Την κοίταξε και χαμογέλασε τρυφερά, νιώθοντας να ηρεμούν οι ξέφρενοι χτύποι της
καρδιάς του.
Ξαφνικά, ένα
μεγάλο μαύρο πουλί προσγειώθηκε στο καπό του αυτοκινήτου. Γυρνώντας το κεφάλι του
προς το μέρος του, προχώρησε με τα νύχια του να κάνουν “κλικ-κλικ” πάνω στο αλουμίνιο,
χτύπησε με το ράμφος του το παρμπρίζ τρεις φορές και έκραξε δυνατά.
“Εντάξει, λοιπόν,
ήρθε η ώρα”, είπε στον εαυτό του. Αναστενάζοντας, άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω.
Πήγε στο πορτ-μπαγκάζ και έβγαλε μια μικρή μαύρη τσάντα. Πήρε και την κούκλα στην
αγκαλιά του και κλείδωσε με τον ασύρματο. Κοίταξε με δέος το ξωκκλήσι που, αν και
μικρό, δέσποζε στον χώρο σαν πύργος.
Το κοράκι πέταξε
και προσγειώθηκε στο γείσο ακριβώς επάνω από την ξύλινη, σκαλιστή είσοδο. Το φως
ήταν στην πλάτη του κορακιού και η σκιά του τον κάλυπτε εντελώς - έμοιαζε σαν εικόνα
βγαλμένη κατευθείαν από το ποίημα του Πόε.
“... και η ψυχή
μου από τον ίσκιο αυτόν που αργοσέρνεται στο πάτωμα, δεν θα ανασηκωθεί ποτέ πια...”,
μουρμούρισε τους στίχους σιγανά, έχοντας ανατριχιάσει σύγκορμος από τις τρομερές
ομοιότητες - βρισκόταν κι εκείνος σε κατάσταση απελπισίας, έχοντας χάσει την δική
του Λενόρ. Μόνο που, στην δική του περίπτωση, αυτό το κοράκι δεν θα του απαντούσε
ούτε μονολεκτικά ούτε και αλλιώς - απλώς θα έστεκε εκεί, πάνω απ' το γείσο της εκκλησίας,
σιωπηλό και βλοσυρό και θα τον κοιτούσε με τα μάτια της Κόλασης. Κι αν έκανε το
μοιραίο λάθος να το κοιτάξει κατάματα, θα είχε την ίδια τύχη με την αγαπημένη του
- την αιώνια καταδίκη. Και, τότε, η σωτηρία τους θα γινόταν ένα άφταστο όνειρο.
[...]
© Marina Misty Trantaki 2012
[Δεν είμαι σίγουρη αν θα κρατήσω αυτόν τον τίτλο... Αλλά υποθέτω ότι η πορεία της ιστορίας θα μου δείξει τον τίτλο...! Ποιός ξέρει, ίσως και να είναι ο πλέον κατάλληλος...! ;) ]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου